ขอต้อนรับสู่กลอนแปด ของครูวัลลภ มากมี
บทกลอนทั้งหมดนี้เป็นทรัพย์สินทางปัญญา (ลิขสิทธิ์งานสร้างสรรค์ประเภทวรรณกรรม) ไม่อนุญาตให้นำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่แอบแฝงแสวงหาผลประโยชน์ ยกเว้นการลิงก์เข้าสู่เว็บบล็อกนี้

วันพุธที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2555

กลอนไว้อาลัยแม่, กลอนแด่แม่ที่จากไป

     กลอนแปดแตกต่างจากกลอนแปดสุภาพ คลิกดู เสียงวรรณยุกต์ของกลอนแปดสุภาพ
     สำหรับเว็บบล็อก "กลอนแปด" นี้จะประกอบไปด้วยกลอนแปดสุภาพ  หัวข้อใหญ่ ดังต่อไปนี้
๑. กลอนแปดสุภาพ กับสิ่งประดิษฐ์ นวัตกรรมตัวอย่างกลอนแปด (หน้าแรกนี้)  
๒. กลอนแปดสุภาพ ส่งเสริมความรักความเข้าใจใน ๓ สถาบันหลักของชาติไทย คือ
    ๒.๑ กลอนแปดสุภาพ ส่งเสริมความรู้และความรักในสถาบันชาติ ด้านมนุษยศาสตร์ ดังต่อไปนี้
          ๒.๑.๗ วันครู
          ๒.๑.๑๒ ๕ อ.
          ๒.๑.๑๓ รถติด
          ๒.๑.๑๖ รัก
     ๒.๒ กลอนแปดสุภาพ ส่งเสริมความรู้และความรักในสถาบันศาสนา มีกลอนธรรมะ ดังต่อไปนี้
     ๒.๓ กลอนแปดสุภาพ ส่งเสริมความรู้และความรักในสถาบันพระมหากษัตริย์ ดังต่อไปนี้


                           ขอจงสู่สวรรค์

หมายเหตุ ผู้เขียนเน้นสัมผัสในทุกวรรคโดยแนวการสัมผัสในได้ยึดหลักจากบทกลอนที่เป็น Idol คือ
“น้ำใส  ไหลเย็น  เห็นตัวปลา”
กลอนแปดสุภาพ
กลอนผู้รักเราคือ คุณแม่ แม้สิ้นแม่ไป
กลอนแด่แม่ที่จากไป
กลอนไว้อาลัยให้แม่
     “ผู้ใดเล่า เฝ้ารัก ถักทอฝัน
ผู้ใดกัน ปันจิต ชีวิตใหม่
ผู้ที่สร้าง ร่างกาย ถ่ายหัวใจ
ผู้ที่ให้ กำเนิด เกิดเป็นคน
     รักสุดหวง ดวงใจ ให้ห่วงหา
รักล้ำค่า กว่าไหน ในแห่งหน
รักชุ่มเย็น เป็นน้ำ ฉ่ำกมล
รักเหลือล้น จนสุด หยุดชีวา
     เราได้รัก ปักใจ ไม่เคยเปลี่ยน
เราได้เรียน เขียนอ่าน การศึกษา
เราเติบใหญ่ ใครเล่า เฝ้าเลี้ยงมา
เราพึ่งพา อาศัย ในพระคุณ
     คือความรัก ถักใย ให้เลิศล้ำ
คือสายน้ำ นำพา มาเกื้อหนุน
คือยิ่งใหญ่ ไพศาล ล้านใบบุญ
คือไออุ่น กรุ่นรัก หลักศรัทธา
     คุณแม่มาก ยากเทียบ เปรียบสิ่งไหน
คุณแม่ใหญ่ ไกลกว้าง อย่างสุดหล้า
คุณน้ำนม บ่มคน จนโตมา
คุณล้ำฟ้า กว่าไหน ได้สร้างคน
     แม่เรานั้น สรรค์สร้าง ทางชีวิต
แม่อุทิศ จิตใจ ให้กุศล
แม่ถนอม กล่อมเลี้ยง เคียงคู่ตน
แม่เลิศล้น ทนทุกข์ เพื่อลูกยา
     แม้ลำบาก อยากอยู่ ดูแลหลาน
แม้มีงาน การใด ไถ่ถามหา
แม้อยากขืน ฝืนต่อ ก็ชรา
แม้ถึงครา มาป่วย ด้วยห่วงใย
     สิ้นแม่ไป ไห้หวน คร่ำครวญหา
สิ้นชีวา ฟ้าหม่น สุดทนไหว
สิ้นสดับ รับรู้ จากผู้ใด
สิ้นหายใจ ไม่ตอบ มอบเรือนกาย
     สิ้นรอยยิ้ม อิ่มใจ ให้ลูกหลาน
สิ้นลมปราณ งานใหญ่ ใจสลาย
สิ้นคำลา อาลัย ใจมลาย
สิ้นสุดสาย แห่งชีวิต และจิตใจ
     สิ้นสุดคำ พร่ำสอน ย้อนยินเสียง
สิ้นสำเนียง เรียงร้อย คอยสุขใส
สิ้นอกอุ่น หนุนตัก พักหัวไว้
สิ้นแสงไฟ ไร้ทิศ จิตเหว่ว้า
     สิ้นวจี ที่เพราะ เสนาะหู
สิ้นแม่ครู ผู้สอน ก่อนศึกษา  
สิ้นอุ้งมือ ถือแขน แสนโศกา
สิ้นแววตา อาลัย ได้แต่ครวญ
     สิ้นแม่ไป ใจแตก แหลกสลาย
สิ้นร่างกาย หายโลก โศกกำสรวล
สิ้นอ้อมกอด ยอดหญิง สิ่งทั้งมวล  
สิ้นกระบวน ล้วนดับ ลับลงพลัน
     ดุจดั่งฟ้า ผ่าใจ ให้สูญสิ้น
เฝ้าถวิล ยินแม่ แค่ความฝัน
ภพใหม่หนอ ขอตาม ความผูกพัน
แม่-ลูกกัน ฉันใด ไม่คลาดคลา 
     ส่งกุศล ผลบุญ หนุนแม่ไว้
อุทิศให้ ได้รับ หลับเถิดหนา
สู่สวรรค์ ชั้นใน ที่ปลายฟ้า
ทุกทิวา ราตรี มีสุขเทอญ"
ขออุทิศแด่คุณแม่เหวียน มากมี ซึ่งท่านเสียชีวิตเมื่อวันที่ ๑ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๒ เกิดวันที่ ๑ กุมภาพันธ์ ๒๔๗๒ สิริอายุ ๘๐ ปีบริบูรณ์


.......................................................
กลอนแปด (ธรรมดา)
กลอนไว้อาลัยให้คุณแม่อ่อน  จันทร์เพ็ง
(กลอนแปดบทนี้เป็นกลอนแปดธรรมดาไม่ใข่กลอนแปดสุภาพ เพราะว่าคำท้ายของบางบาทผิดเสียงวรรณยุกต์คือคำที่ขีดเส้นใต้ไว้)
     "ขอกล่าวลา อาลัย ให้แม่อ่อน
ด้วยบทกลอน ก่อนจาก สู่ฟากฟ้า
ชอบทำบุญ ศุนทาน งานศรัทธา
ถือศีลห้า จรรยา สง่ายิ่ง
     เป็นคนดี มีใจ ใสผุดผ่อง
เป็นครรลอง ครองธรรม นำความจริง
เป็นผู้นำ ทำการ งานทุกสิ่ง
เป็นยอดหญิง ยิ่งล้ำ งามวจี
     แม่ดีเด่น เป็นเครื่อง เรื่องยกย่อง
ปีห้าสอง ครองโล่ โชว์ศักดิ์ศรี
เพราะสอนสั่ง สร้างลูก ปลูกความดี
เจ็ดคนนี้ ที่นับถือ คือสายใย
     มือประนม ก้มกราบ ซาบซึ้งแม่
อบอุ่นแท้ แผ่ทั่ว ขั้วหัวใจ
ครอบครัวนี้ ที่เคารพ นับนบไหว้
ร่มโพธิ์ใหญ่ ให้รัก สามัคคี
     ทำบุญมา พาบุญแบ่ง แห่งกุศล
สุขใจล้น หนทาง สร้างชีวี
ลูกหลานชอบ ขอบคุณ บุญเปรมปรีดิ์
สุขใจที่ มีแม่ แม้เกิดใหม่
     คุณแม่อ่อน เป็นประมุข ของลูกหลาน
คนทั้งบ้าน รักมาก ยากหักใจ
อายุ แปดสิบสี่ ที่แจ่มใส
เริ่มเจ็บไข้ วัยชรา ให้อาวรณ์
     สงกรานต์นี้ มีแม่ แค่ร่างกาย
สุดเสียดาย ไร้คำ ที่พร่ำสอน
เคยพบหน้า เอื้อนวาจา มาจากจร
คุณแม่อ่อน จันทร์เพ็ง เก่งสุนทร
     หกเมษา เวลาเช้า มีข่าวร้าย
เลือดกระจาย ในสมอง ของแม่อ่อน
เข้าไป ไอซียู รู้สังหรณ์
ลูกล้วนนอน หน้าห้อง ร้องร่ำหา
     สิบสองเมษา เวลาตีหนึ่ง
ณ วันซึ่ง โศกเศร้า เคล้าน้ำตา
หัวใจหยุด สุดรั้ง หวังอีกครา
แม่ลับลา ลูกหลาน นานนิรันดร์
     ประหนึ่งฟ้า ผ่าลง ตรงกลางใจ
สูญสิ้นไป ไม่อยู่ คู่ลูกขวัญ
ลูกมีกรรม สัมผัสแม่ แค่เพียงฝัน
แม่อ่อนนั้น ท่านไป ไม่หวนกลับ
     ส่งกุศล ผลบุญ ให้คุณแม่
อุทิศแด่ แผ่เมตตา ผู้ลาลับ
ดวงวิญญาณ บริสุทธิ์ หยุดสดับ
ขอจงหลับ กับสวรรค์ นิรันดร"
ประพันธ์โดยนายวัลลภ มากมี (วันที่ ๑๙ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๕)


     จากลูกหลานทุกคนของคุณแม่อ่อน  จันทร์เพ็ง