ขอต้อนรับสู่กลอนแปด ของครูวัลลภ มากมี
บทกลอนทั้งหมดนี้เป็นทรัพย์สินทางปัญญา (ลิขสิทธิ์งานสร้างสรรค์ประเภทวรรณกรรม) ไม่อนุญาตให้นำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่แอบแฝงแสวงหาผลประโยชน์ ยกเว้นการลิงก์เข้าสู่เว็บบล็อกนี้

วันพุธที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2555

กลอนพระคุณแม่


   
     กลอนของท่านสุนทรภู่ แม่รักลูกลูกก็รู้อยู่ว่ารัก

     รูปกลอนพระคุณแม่


หมายเหตุ ผู้เขียนเน้นสัมผัสในทุกวรรคโดยแนวการสัมผัสในได้ยึดหลักจากบทกลอนที่เป็น Idol คือ
“น้ำใส  ไหลเย็น  เห็นตัวปลา”
     กลอนพระคุณแม่
---------------------------------------
     “ร้อยมาลัย ใส่รัก กราบตักแม่

พระคุณแผ่ แก่ลูก ทุกวันนี้
ดุจดั่งน้ำ ค้ำจุน หนุนชีวี
ปฐพี ที่ใหญ่ ไม่เทียมเท่า
     เปรียบอรหันต์ นั่นละ พระคุณแม่
เปรียบรักแท้ แน่ใจ ให้รักเรา
เปรียบสมุทร สุดกว้าง ยังเห็นเค้า
เปรียบขุนเขา เบาไป ไม่สมค่า
     พระคุณแม่ แผ่ไกล ไพศาลยิ่ง
เหนือทุกสิ่ง เสกสรร พรรณนา
ท่านอุ้มท้อง ประคองเรา เก้าเดือนกว่า
ทุกทิวา ราตรี ที่ห่วงใย
     ลูกกำเนิด เกิดนั้น ท่านแสนปวด
เจ็บร้าวรวด ทรมาน สะท้านใจ
แม่รักลูก ผูกพัน อันยิ่งใหญ่
รักอื่นใด ไม่เทียบ เปรียบปานแม่
     ตอนเป็นเด็ก เล็กอยู่ อุ้มชูเรา
เจ็บป่วยเฝ้า เจ้าตัวน้อย คอยดูแล
นอนไม่หลับ ขยับบ่อย คอยชะแง้
คือรักแท้ แน่จริง ยิ่งกว่าใคร
     ทั้งอึ-ฉี่ ที่เลอะ เปรอะอาเจียน
ท่านผลัดเปลี่ยน เวียนผ้า มารองไว้
ลูกหัวเราะ ระรื่น แม่ชื่นใจ
ลูกร้องไห้ งอแง แม่ไม่ถอย
     อุ้มป้อนนม ผสมรัก จากอกท่าน
สายเลือดผ่าน สานส่ง ลงลูกน้อย

นานเพียงใด ใครเล่า เฝ้ารอคอย
มิเคยด้อย ปล่อยปละ ละสายใย
     ทารกน้อย คอยร้อง ก้องกังวาน
เสียงลั่นบ้าน ท่านช่วย ด้วยเร็วไว
อุ้มแนบอก ยกหัว ตัวแกว่งไกว
กอดลูกไว้ ให้นม โน้มตัวงอ
     ลูกโยเย เห่กล่อม พร้อมขับขาน
แม้เนิ่นนาน ผ่านไป ไม่เคยท้อ
กล่อมไม่เป็น เข็นขืน ฝืนทำต่อ
ตื่นตารอ จ่อจิต คิดสงสาร
     ลูกร้องไห้ ไข้มี รี่รักษา
จัดเตรียมยา หาหมอ รออาการ
ลูกดีขึ้น ฟื้นไข้ ใจเบิกบาน
ทุกข์พ้นผ่าน งานใหญ่ หายเจ็บป่วย
     หนึ่งปีผ่าน คลานคล่อง ร้องเรียกหา
แม่ยิ้มร่า พาลุก ปลุกใจช่วย
ฝึกลูกนั่ง ทั้งเดิน เพลินใจด้วย
โลกสดสวย ย้วยย้าย ส่ายตามอง
     พอเดินได้ ป่ายปีน ถิ่นฐานชม
ลูกหกล้ม ก้มหน้า มาเป่าป้อง
นี่อะไร ใครทำ นำลูกร้อง
รีบประคอง สองมือ ถือดวงใจ
     แม่เป็นครู ผู้สอน ก่อนเข้าเรียน
ฝึกอ่านเขียน เพียรรู้ ผู้เยาว์วัย
เฝ้าประคบ อบรม บ่มนิสัย
ก่อวินัย ให้เด่น เป็นคนดี
     ส่งลูกเรียน เพียรก่อ ต่อเงินตรา
ด้วยสัมมา อาชีพ รีบทวี
ลูกใช้เงิน เพลินไป ในบางที
แม่คนนี้ ที่ทำ นำส่งเรียน

     ตื่นเช้ามา หาข้าว เราได้ทาน
ดูแลบ้าน งานเรือน เตือนลูกเพียร
สอนลูกไป ไขว่คว้า มาอ่านเขียน
เป็นแสงเทียน เปลี่ยนคน พ้นทางผิด
     แม่ลำบาก ตรากตรำ ทำงานหนัก
เพื่อลูกรัก จักอยู่ สู้ด้วยจิต
แทบเป็นลม ก้มหน้า ภารกิจ
หลับน้อยนิด อิดโรย โหยยังไหว
     ลูกสำเร็จ เสร็จมา หางานทำ
แม่ยังนำ อาหาร ทานถูกใจ
ลูกกลับดึก นึกห่วง ทวงถามไถ่
แม่นั้นไซร้ ไม่เคย ละเลยเรา
     พระคุณแม่ แค่ไหน ไม่มีพอ
สักใดหนอ ขอพูด สุดจะเท่า
ดุจดั่งพระ จะครอง ป้องปัดเป่า
เป็นร่มเงา เก่าแก่ แผ่ทรงกลด
 

    จะมีใคร รักเรา เท่านี้อีก
ห้องทุกซีก หัวใจ ให้ลูกหมด
สายใยรัก ปักไว้ ไม่รู้ลด
มิอาจทด ชดใช้ ให้แทนคุณ
     ลูกได้ดี มีแม่ แผ่ผลให้
ลูกเป็นใหญ่ ได้แม่ แผ่การุณย์
ลูกมีสุข ทุกอย่าง แม่สร้างทุน
ลูกนำบุญ หนุนมา พาผ่องถ่าย
     แม้นว่าแม่ แก่ลง คงความรัก
ถามทายทัก ซักอยู่ มิรู้หน่าย
หากลูกป่วย ช่วยดู อยู่ข้างกาย

รักมิคลาย หายถอย แม้น้อยนิด
     เทพสวรรค์ ชั้นฟ้า มาเป็นแม่
มอบรักแท้ แก่ลูก ปลูกชีวิต
เล็กจนใหญ่ ไม่เคย ละเลยจิต
แม้ลูกผิด คิดห่วง ดวงใจท่าน
     คำว่า แม่ แม้สั้น นั่นแค่คำ
คุณแม่ทำ ค้ำฟ้า มหาศาล
คำพูดใด ในหล้า มาเปรียบปาน
สุดขับขาน ผ่านไว้ ได้หมดเอย
 
     
ประพันธ์โดยนายวัลลภ  มากมี 
     
วันอาทิตย์ที่ ๑ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๒
(วันครบรอบ ๘๐ ปีบริบูรณ์ชีวิตของคุณแม่เหวียน  มากมี)
     



Share